Koltuk Yerine Telefonda Zıplayan Çocuklar

Male toddler playing with mobile phone

Koltuk Yerine Telefonda Zıplayan Çocuklar

Çocuk evin neşesi. Önceden sadece evin değil bahçelerin, sokakların da neşesiydi. Gel gelelim çocukların dört köşe evin içinde oyun arkadaşlarının olmaması ve enerjilerini evin içinde atamamalarının bazı sonuçları oluyor. Çocuklar evin yanındaki bir kaydırak, bir salıncaktan oluşan küçük parklarla idare ediyor. Ki zaten çocuklar bu çocuklar şanslı sayılıyor. Çünkü o parklar 4 köşe duvarla kaplı değil! Aynı zamanda bu çocuklardan da çok şey bekleniyor. Çok hareketli, kanepelerde zıp zıp! Bir de çocuğa sormak lazım: “Bütün gün sana bu kanepe yetiyor mu?” Tabi ki hayır. Bu aşamada işin içine tabletler, televizyonlar, telefonlar giriyor. Zaten o çocuk zıplamasın da şurada, şu köşede ver eline tableti. Patlat bir çizgi film. Sonra hiç dokunma o çocuğa. Çünkü izlediği video bitince yerine yenisi kendiliğinden çıkıyor. Yani ebeveyn kontrolüne de gerek yok. Çocuğa uygunluğuna da bakma! Artık çocuk o kanepede zıplamıyor. Kanepe rahat, anne rahat, alt komşu bile rahat.

Toddler touching father’s cell phone

Peki Bunun Sonuçları Neler?


Evet anlık rahatlıkların bir bedeli olmalı. Öncelikle çocuklarda çok duyduğunuz teknolojik ürün bağımlılığına oradan da asosyalliğe varan sorunlar ortaya çıkıyor. Çocuğunuzun dikkat dağınıklılığının nedeni de büyük ölçüde bu. Çocuk istediği videoyu öyle hareketli ekranda izliyor ki tabletin başında ona bakarken dikkati dağılmıyor. Çünkü her şey çok renkli, o çizgi filmler kesintisiz. Biri bitip biri başlayan videolar… Peki siz kitap okurken çocuğunuzun dikkati çabuk dağılıyor, değil mi? Dağılır tabi. Siz o kadar renkli ve kesintisiz değilsiniz.
Bir diğer sonuç asosyallik. Oyun çocuklar için o kadar doğalken arkadaşlarıyla aynı ortamda oyuncaklarını paylaşamıyor. Oyun kuramıyorlar. Çünkü yine televizyonda her şey hızlıydı. Bas tuşa izle. Çocuğun bir şey yapmasına gerek yok. Bu çocuklar da nerden çıktı diye düşünüyor çocuk. Televizyonunu, tabletini hiç paylaşmamış ki. Nasıl paylaşılır? Bir de ailelerde ‘Benim çocuğum telefonu benden güzel kullanıyor.’ övünmesi var. Tuz biber. Neye mi? Bu bağımlılığa. Çünkü aile farkında değil. Çocuğun telefonu kullanması ona neden zor gelsin. Bunun zekayla doğru orantılı olduğunu düşünmek gerçekten çok yanlış. Bu sonuçları görünce diyoruz ki: “ bırakın çocuklar kanepede zıplasın.”

Yayım tarihi
Genel olarak sınıflandırılmış

Yorum Gönderin

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir